قبله هفتم

وبلاگ شخصی عبدالرضا هلالی

عبدالرضا
ساعت ۱٢:۱٢ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ٢٠ فروردین ۱۳۸٧  کلمات کلیدی:

                                      بسم الله الرحمن الرحیم
 
هر کس ز جام حضرت مهدی خمار نیست
                               او را ز عشق و بی خبری اختبار نیست
من اعتکاف بر در حُسن تو بسته ام
                              بی تو مرا به مسجد و میخانه کار نیست
صحبت زماه پیش رخ تو زابلهیت
                              خورشید از جمال تو یک در هزار نیست
کِلکِ ازل که زد همه نقش و نگارها
                              در این میانه چون تو یکی شاهکار نیست
در دل هوای روی تو رفتم به میکده
                              دیدم شکسته جام و یکی هوشیار نیست
شاها قسم به سرّ وصال و فراق تو
                             چون مادرت کسی به تو در انتظار نیست
گفتم به باغبان فلک پس بهار کو
                              کی میرود سپاه خزان ، آشکار نیست
گفتا شبی به دوش علی نوبهار رفت
                              از بعد فاطمه دگر عالم ، بهار نیست
گفتم چه شد که فاطمه را پشت در زدند
                              آنجا مگر به دست علی ذوالفقار نیست
گفتا که دست حیدر کرّار بسته بود
                              ماذون پی دفاع ، شه والاتبار نیست
گفتم گناه محسن ناخورده شیر چیست
                              گفتا فدائی پدر است و شعار نیست
گفتم خدایرا غم مسمار هم بگو
                              گفتا در آن میانه مگر سوز نار نیست
آتش رسید بر در و مسمار داغ شد
                              با سینه اش چه کرد ، غمش را شمار نیست
سیصد نفر مهاجم و زهرا به پشت در
                              ضرب لگد زکینه زدن افتخار نیست
گفت حدیث کوچه و سیلی کُشدمرا
                              گفتا که کوچه تنگُ محلِ فرار نیست
راه عبور و پنجه ء گرگ و خزان گل
                              گل روی خاک پرپر و ایمن زخار نیست  


                                                                                      
التماس دعا
                                                                                     صادقی تبریزی

                                                                                        ۱۷/۱/۸۷


 
کلب الحسین
ساعت ٤:۳۸ ‎ب.ظ روز جمعه ۱٦ فروردین ۱۳۸٧  کلمات کلیدی:


                                            بسم الله الرحمن الرحیم
 
اول سلام - دوم عیدتون مبارک !؟! - سوم عیدتون مبارک ، که مبارکی اونم فقط به خاطر دید و بازدیدشه  و صلهء رحم که پیغمبرمون سفارش کردن والّا چه عیدی ؟! عید اول صبحی که پسر فاطمهء زهرا تکیه به دیوار کعبه می ده و اون کاری رو که باید بکنه انجام  می ده ، دیگه زیاد ریز نمی شم خودتون می دونید که ... خلاصه همه بشارت و خبر اومدن آقا رو میدن انشاالله و شادی کنان دورش می گردن . به هر صورت بر طبق عادات عیدتون مبارک .
چهارم - دل آدما به اندازهء حرفاشون بزرگ نیست اما اگه حرفاشون از دل باشه می تونه بزرگترین آدما رو بسازه دیروز حرف حرفه عشق بود و شیرینی محّبت به آقامون و عاشقای واقعی سیّدالشهدا که
هر که از عشق تو دیوانه نشد عاقل نیست      عاقل آن است که از عشق تو دیوانه شود
صحبتم از دیوانهء عشق حسینی بیابانگرد زینبی ، حاج رسول دادخواه خیابانی ، همونکه با یه نظر ارباب به اوج افلاک پر کشید ( داشتم فکر می کردم اگه حاج رسول تو زمونهء ما بود چیکارش می کردیم حتما نعوذ و بالله آفتابه هم گردنش مینداختیم ) ابتدا آدمی مست و لایعقل بود ، تو میدون قطب تبریز خونه داشت می گن اکثر روزای هفته رو شراب می خورد و مستی می کرد به حدّی که مغازه دارا از ترسش مغازه ها رو تعطیل می کردن امّا جمعه شب ها به هیئت هم میرفت ، همهء اعضای هیئت از این وضعیت خبر داشتند و خسته شده بودن ( آخه واه واه واه ، آبروی امام حسین رو می برد !!! ) خلاصه یه سیّدی تو هیئت سخنرانی میکرد می گن به رسول ترک بگو (( رسول یا دست از لاابالی گری بر داره یا دیگه پاشو به هیئت نذاره )) اون سیّد هم دقیقا به رسول می گه و رسول سری پائین میندازه و اشکی در چشمش حلقه می زنه خطاب به امام حسین می گه : (( یا حسین سگ تو رو از درگاهت روندن )) شب سیّد به خانه رفت و در عالم خواب می بینه امام حسین ( ع ) قدم می زنه به حضرت سلام میدهد و جواب سلام سنگین از ناحیهء آقا می شنود و توجهی به او نمی کند. سیّد به امام می گوید : یا جدا آیا از من خطائی سر زده امام می فرماید : چرا سگ مرا از درگاهم راندید ؟ سیّد از خواب بیدار می شود و به خانهء رسول می رود ، داستان را می گوید و عذر خواهی می کند . حالا از اینجاش خیلی قشنگ می شه .... رسول خطاب به سیّد می گه : آیا امام حسن(ع) گفت چرا سگ را از درگاهم راندی یا فرمود : چرا سگ مرا از درگاهم راندید ؟ سیّد پاسخ می دهد فرمود چرا سگ مرا راندید ؟( افتخار ما اینه که همچنین آقائی داریم ) و در این حین رسول نعره ای می زند و از آن روز دیوانه ء حسین میشود . آن هم چه دیوانه ای ! دیوانه ای  که در مصائب حسین آنچنان به سر و صورتش می زد که نگو  و نپرس دیوانه ای که بزرگان قسم می خورند کمتر عاشق و متوسلی مثل او در مجالس دیده بودیم .
آری او دیوانه بود و خود رو با افتخار کلب الحسین و سگ درگاه اباعبدالله می نامید هر چند که این نام و این مدال سزاوار فقط اوست . پس شما به دل نگیرید .او پاسبان خیمهء حسین بود و پیروان حسین این نام را از جهت وفای به ارباب عاشقانه و بی ریا انشاالله بر خود می گذارند ؛ نمی دونم چرا دلم هوای نازپروری ها و دیوانه بازی های او را کرد که چه خوش گفت :

به ذره گر نظر لطف بو تراب کند              به آسمان رود و کار آفتاب کند

یاعلی مدد  ((  بازم عیدتون مبارک ))

۲۳ ربیع الاوّل ۱۴۲۹