قبله هفتم

وبلاگ شخصی عبدالرضا هلالی

یا ابا عبدالله الحسین
ساعت ٦:٢٩ ‎ب.ظ روز شنبه ٢۱ دی ۱۳۸٧  کلمات کلیدی:

بسم الله الرحمن الرحیم

 

به عشق روی تو این روزها جوان شده ام

                      همان که خواست دل خوب تو ، همان شده ام

از این به بعد خودم اشک روضه ات هستم

                      زبس که نام تو از برم ، روان شده ام

زترس هجر تو خود را به هر دری زده ام

                      به من مگو که به  وصل تو بدگمان شده ام

ملائک تو مرا عاشقانه می بویند

                      زعلم عشق شناسی که عطر دان شده ام

به گریه های عمومی چه نمره ها که نداد

                      مرا بگو که در این بحر ، امتحان شده ام

به سر چراغی اشکم چه سکّه ها که نریخت

                      ز دو دهانه بَصَر ، صاحب دکان شده ام

زچاک های قفس باغ می دود به درون

                       زسطر سطر قفس تازه روضه خوان شده ام

به هر مسافر بیدل هزار حج بنویس

                       زبس که دل ز کفم رفت ، کاروان شده ام

ببین به سینهء من فُطرُسَت دهد جولان

                        منم که تحت لوای تو آسمان شده ام

 

                                                                                                 (( محمّد سهرابی ))

                                         ***************************************٨

عالم جلیل القدر شیخ طریحی از محدثان ، مورخان و دانشمندان قرن ١١ هجری روایتی زیبا را این چنین نقل می کند.....

هرگاه محرم و روز عاشورا می رسید غُصه های امام صادق (ع) زیاد می شد و بر مصیبت های جَدّ بزرگوارش بسیار می گریست ، مردم از گوشه و کنار برای عرض تسلیت به خدمت آن حضرت می رسیدند ، محفل عزا برپا می شد و بر مصائب سیدالشهدا گریه و نوحه سرائی می کردند روزی وقتی گریه و عزاداری تمام شد امام صادق(ع) فرمود: ای مردم! بدانید که امام حسین(ع)  نزد پروردگارش زنده است و روزی داده می شود ، آن حضرت همیشه به لشگرگاه و جایگاه شهادتش و شهیدان می نگرد . به زائرین ، گریه کنندگان و کسانی که عزای او را برپا می کنند نگاه می کند ، آن حضرت به آن ها و نام ایشان و نام های پدرانشان و مقام و درجهء آنان در بهشت آگاه تر است کسانی را که برای او اشک می ریزند را می بیند و برای آنان طلب آمرزش می کند و از جدش رسول خدا ، پدرش علی مرتضی ، مادرش فاطمهء زهرا و برادرش حسن مجتبی (ع) می خواهد که برای گریه کننده ها و برپاکنندگان عزایش استغفار کنند، وی می فرماید (( اگر زائرین و گریه کنندگان بر من می دانستند که خداوند چه پاداشی برای آنان فراهم نموده شادی آن ها از گریه هایشان بسیار بیشتر بود و همانا آنان به خوشحالی به سوی اهل خود خواهند رفت ( یعنی از مرگ واهمه ندارند ) و از مجلس ( عزا و گریه ) بدون گناه بر می خیزیدند و مانند روزی می گردند که از مادر به دنیا آمده اند.

آن چه در این روایت جلب توجه می کند جمله ایست که می فرماید: (( و کسانی که برای امام حسین (ع) مجلس عزا و سوگواری بر پا میکنند )) این جمله بشارت و مژدهء بزرگی است برای کسانی که موفق به تشکیل مجلس عزای حسین (ع) شده اند که چگونه مشمول نگاه ویژه و استغفار آن حضرت هستند و از طرفی بشارت برای افرادی است که با حضورشان و اشک چشمانشان مجالس عزا را و شعائر امام حسین(ع) به هر عنوانی زنده می کنند.که به راستی آن مظلوم ستم دیده در لحظات حساس ، در میان گودال قتلگاه این گونه با خدای خویش نجوا می کرد: اِلهی شِیعَتی و مُحِبیّ .... خدایا! شیعیان و دوستانم را ( ببخش ) ( معالی السبطین ٢/۴١ ).